سپين سپېڅلی شعر


 

سردې راهسک له تورو خاورو کړه
                                    ننګياله!
سترګې دې يوځلې بيا وغړوه
او وګوره په غټو غټو يو وار
چې ستا تر مرګ راوروسته
                             ـ په تېرو څو کلو کې ـ
څومره ناخوالې او بخولې نورې،
ستا پر کورکلي چم ګاونډ راغلې!
يوځلې بيا قلم راواخله پسې
او واړه وپېيه يو مخ
په مرغلين کې د ورېښمو د شعر،
ها د لړ- پښېلې له بېړيو ازاد،
          د تول و تال له اتکړيو ازاد،
     هغه رنګين سپين و سپېڅلی شعر!
خدای مکړه،
هرڅه شي له سېلمې
                                  ناويلې، ناليکلې پاتې
او د تاريخ له ياده ووځي
                            بې کرښپله،
 د تل لپاره،
         تل تر تله!!؟

    اروپا پارک