نگېر گډون يا حس آميزي (Paradoxy)


 دا په دې مانا چې شاعر له يو حسه د بل حس کار واخلي، د ساري په توگه د (ستا غږ اورم) پرځای (ستا غږ وينم) ووايي. په دې  ډول چې کوم انځور رغوي، عيني، نه بلکې ذهني بلل کېږي. هر گوره، دا وړ انځور د عربي، پارسي، پښتو... شعر نن سبا له لويديځه راخپل کړی او په تېرمهال کې يې هېڅ څرک نه دی لگېدلی او په وسمهال کې يې هم د پارسي هومره پښتو ته لاره نه ده موندلې، له دې لامله يې سم له لاسه مټې يوه بېلگه د نوي او ازاد شعر مينه والو مخې ته ږدو:

...لالهاند بادونه بياهم

                                                                 لا هغسې

سا نيولې لارې څاري

                                                                 د راتلو ستا

چې دې بوی کاندې

                                                                 جړوالی د وېښتانو...

(نوې پېړۍ او نوې زرۍ ٣٣)؛

                                            - - -

- زه دې پسرليه له گلانو نه

- پوه شه (د انسان د وينو بوى اورم)

 ()؛

                                            - - -

- د کڼې دنيا په ذهن کې

- د شنو چغو کرښې کاږم

چې:

د سره تاريخ په پاڼو کې تلپاتې ترانې شي،

زمانو ته افسانې شي.

(کمال مستان: هېواد ورځپاڼه، ٢٣-٧-٦٦)،

                                            - - -

-- د ځنگله د لگېدلي اور له منځه

او د جگو جگو ونو

د مات شوي رنگ د چغو

يوې څړيکې راته وخندل له ورايه

ما وېل اور دی سوزوي مې

چې کتل مې

د غزلو يو شين غږ وو

د ننگيال پر شونډو کېناست.(کمال مستان، لېمه ٦ گڼه)؛

                                            - - -

د دغې لنډۍ د لومړۍ مسرې ((سپوږميه سر وهه راخېژه...)) په بل گړدودي ځېل ((سپوږميه کړنگ وهه راخېژه...)) کې هم يو راز ((نگېرگډون)) ليدل کېږي، ځکه ((سروهل)) د ((سر راهسکولو يا ښکارېدلو)) گړنه ده او ليد وړ کړن دی، خو ((کړنگ وهل)) د ليدو پرځای د اورېدو له حس سره تړاو لري.